कातरवेळ आणि आठवणी

कातरवेळ आणि आठवणी

एक शांत समुद्रकिनारा
अगदी एकाकी
एका कोपर्यात पडलेला तो ओंडका
त्यावर एकटीच बसलेली मी
सोबत फक्त तुझ्या आठवणी...

अशाच एका संध्याकाळी
कसल्या तरी विचारात हरवलेली
वाळूवर तुझ नाव कोरत बसलेली ...
इतक्यात एक लाट येते
आणि ते नाव पुसून जात...
तेव्हा वाटत
मनावर कोरलेल नावही अस सहज पुसून टाकता आल तर...
पण तसे होणे नसते

पुन्हा आठवणी जाग्या होतात
पुन्हा डोळे भरून येतात
हळूहळू सूर्य अस्ताला जात असतो
मनातही अंधार दाटून आलेला असतो...
समुद्रावरच्या खार्या वार्यांचा जोर काहीसा कमी झालेला असतो
गालावर ओघळलेली आसव जाणीव करून देतात
चला अंधार पडला घरी परतायची वेळ झाली..
अजून एक कातरवेळ अशीच सरून गेली...अशीच सरून गेली 

Mazi Kavita............Nits

एक आवड म्हणून मी,
कवीता करत होतो .

शब्धाचे बोल रचून माझा
माझा मीच खुश होत होतो .

कवीतेत घेणयसाठी संदेश,
तर वाच्नायासाठी आनद होता.

एवढेच सांगेन अता जाता जाता ,
माझी कवीता म्हणजे शब्धाचा डोंगर नव्हता.

मनातील माझ्या भावनाचा,
शब्धस्वरूप कीनारा होता ..................................